DRINK BAR to wersja zdecydowanie bardziej bluegrassowa. Wielkim uznaniem darzę Ryszarda P. za jego wytrwałość w popularyzacji muzyki country. Tak jakoś dziwnie się dzieje, że południe Polski (może wzorem Południa USA) sprzyja rozwojowi zespołów spoza głównego nurtu estradowego, a im bliżej Bałtyku, tym rzadsze ich występowanie.

Uznanie moje tym większe, że fascynację country potrafił przekazać swemu synowi. To znakomicie, że oprócz Janusza Tytmana, pojawił się chłopak, grający na mandolinie. A ponadto w młodszym pokoleniu Ryszardowi udało się odnaleźć muzyka, co gra na kontrabasie z bluegrassowo-western-swingowym zacięciem.

Występ w Kaniach nie należał do łatwych dla DRINK BARu, gdyż został podzielony na dwie części z racji zaplanowanego na 16:30 oficjalnego otwarcia Festynu, po którym nastąpiło wręczanie nagród zwyciężczyniom i zwycięzcom zawodów konnych w stylu western. Osoby, które dopiero po południu dotarły na Piknik, mogły podziwiać najlepszych w tym stylu i zrobić piękne zdjęcia jeźdźczyn i jeźdźców.

Repertuar DRINK BARu to oferta dla wszystkich, niekoniecznie znających się na country. Był w dobrych proporcjach oryginalny bluegrass (Hard Trek Mountain, Old Slow Foot) i własne piosenki (Countrowe misie) oraz utwory instrumentalne. Wiązanka od Wilhelma Tella i dynamiczne wykonanie przeboju Mungo Jerry – „In The Summertime” świadczy o ich poczuciu humoru. Muzyką ściągali na parkiet przed estradą tłum tańczących. Na zakończenie zaśpiewali swój przebój regionalny „Serca z piernika”.(...)

Ewa Dąbrowska